Замони бедории рӯҳи миллат фаро расидааст. Имрӯз тоҷикон дар масири таърихе қарор доранд, ки ҳар қадами он бо ифтихор, худшиносӣ ва эҳёи бузургии миллӣ пайванд мехӯрад. Он миллате, ки асрҳо аз миёни оташу шамшер, аз миёни фитнаву парокандагӣ ва аз зери фишори душманони фарҳангу тамаддун гузаштааст, имрӯз дубора бо сари баланд қомат меафрозад.
Миллати тоҷик миллати одӣ нест. Ин миллат вориси тамаддуне мебошад, ки дар он нури илму маърифат ҳазорсолаҳо пеш аз бисёр халқҳои ҷаҳон фурӯзон буд. Аз домони ин сарзамин Рӯдакӣ бархост, ки бо каломи худ ҷаҳонро ба инсонгароӣ даъват кард. Фирдавсӣ бо “Шоҳнома” рӯҳи миллатҳоро зинда намуд. Сино бо ақлу заковати худ илми башариро равшан кард. Садриддини Айнӣ бо ҷоннисорӣ миллатро аз фаромӯшӣ раҳо сохт. Ин миллат ҳамеша бо хирад, бо фарҳанг, бо ирода ва бо нафосати рӯҳӣ зиндагӣ кардааст.
Аммо таърих ба миллати мо ҳамеша осон набуд. Душманони зиёде мехостанд тоҷикро аз саҳифаи таърих маҳв созанд. Китобхонаҳои моро сӯзонданд. Осори фарҳангии моро нобуд карданд. Олимону донишмандонро куштанд. Ному нишони давлатдории моро аз байн бурданӣ шуданд. Вале онҳо як ҳақиқатро нафаҳмиданд: миллатеро, ки реша дар тамаддун ва рӯҳ дар ҳақиқат дорад, ҳеҷ қуввае шикаста наметавонад.
Хуршеди бахти тоҷик ҳаргиз ғуруб накард.
Баъди ҳазор ранҷу мусибат, миллати тоҷик боз соҳиби давлат гардид. Давлате, ки бо ҷасорат, бо нангу номус ва бо хуни фарзандони содиқаш бунёд шуд. Дар оғози асри гузашта фарзандони фарзонаи миллат — Нусратулло Махсум, Шириншоҳ Шоҳтемур, Садриддини Айнӣ, Нисор Муҳаммад ва дигар муборизони роҳи озодӣ барои таъсиси давлати миллӣ мубориза бурданд. Онҳо дар шароите барои тоҷикон ҳаққи давлатдориро талаб мекарданд, ки ҳатто номи тоҷикро инкор кардан мехостанд. Онҳо бо далел, бо ақл ва бо ҷоннисорӣ исбот карданд, ки тоҷик миллат аст ва ҳаққи зиндагии мустақил дорад.
Аз ҳамин рӯ, ба Нусратулло Махсум ва Шириншоҳ Шоҳтемур додани унвони олии Қаҳрамони Тоҷикистон танҳо қадрдонӣ набуд — ин эҳтироми миллат ба фарзандони наҷибаш, ба муҳофизони ҳастии давлатдорӣ буд.
Имрӯз миллати тоҷик боз шоҳиди рӯйдодҳои бузурги таърихӣ мегардад. Бозгардонидани муште аз хоки шахсиятҳое, ки барои сарҷамъии миллат ҷон додаанд, танҳо як иқдоми рамзӣ нест. Ин эҳёи хотираи таърих аст. Ин пайванди рӯҳи миллат бо гузаштагони қаҳрамонаш мебошад. Ин садоест ба тамоми ҷаҳон, ки тоҷик фарзандони худро фаромӯш намекунад.
Дар меҳвари ин бедории миллӣ шахсияте қарор дорад, ки тавонист баъди гирдоби ҷанг, ноумедӣ ва парокандагӣ давлатро дубора сарҷамъ намояд — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон. Маҳз бо иродаи устувор ва ҳисси баланди ватандӯстии ӯ давлатдории тоҷикон таҳким ёфт, сулҳу ваҳдат пойдор гардид ва эҳсоси ифтихори миллӣ дубора дар қалби мардум зинда шуд.
Имрӯз Тоҷикистон танҳо як сарзамин нест — ин рамзи истодагарии миллатест, ки борҳо шикаст хӯрд, вале аз нав эҳё шуд. Миллатест, ки ҳар бор аз хокистар бархост ва дубора нур пошид. Миллатест, ки бо вуҷуди ҳамаи мушкилиҳо рӯҳи худро аз даст надод.
Мо бояд дарк кунем: давлат танҳо марзу парчам нест. Давлат рӯҳи миллат аст. Давлат шарафи миллат аст. Давлат хотираи гузаштагон ва масъулияти наслҳои оянда мебошад.
Акнун замони он расидааст, ки ҳар як ҷавони тоҷик ба таърихи худ бо ифтихор нигоҳ кунад. Ба забони худ арҷ гузорад. Ба миллату давлат содиқ бошад. Зеро миллате, ки қаҳрамонҳояшро эҳтиром мекунад, таърихи худро мешиносад ва барои давлаташ ҷонфидоӣ менамояд, ҳеҷ гоҳ мағлуб нахоҳад шуд.
Рӯҳи Рӯдакӣ, Фирдавсӣ, Айнӣ, Шоҳтемур ва ҳазорон фарзандони фарзонаи ин миллат имрӯз дар осмони Тоҷикистон парвоз дорад. Онҳо моро ба ваҳдат, ба худшиносӣ ва ба ҳифзи давлатдорӣ даъват мекунанд.
Бигзор хуршеди бахти тоҷик ҳамеша бар ин сарзамини муқаддас нур афшонад.
Бигзор рӯҳи миллат ҷовидона зинда бошад.
Бигзор Тоҷикистон ҳамеша сарбаланду пирӯз бимонад.
